Het is niet jouw fout – verantwoordelijkheid, depressie en een ode aan Robin Williams

Er zijn weinig films die me zo geraakt en geïnspireerd hebben als Good Will Hunting. Op mijn 15e kocht ik de film en daarna de soundtrack CD met alle liedjes die ik vele malen gedraaid heb. Onderstaande scene tussen Matt Damon en Robin Williams maakte een onvergetelijke indruk. De Sprankelcoach in mij was toen al aanwezig en voelde de resonantie. 

Het bericht van het overlijden van Robin Williams kwam als een grote verrassing. En toch kan ik zijn keuze ergens ook begrijpen. Hier volgt mijn perspectief.

Het is de combinatie van een heel gevoelig iemand, iemand wiens hart wagenwijd openstond, maar hier zelf nog niet helemaal mee om wist te gaan.

Je kon de zachtheid in zijn ogen zien en hij wilde dolgraag geven. Ben Affleck, met wie Matt Damon het verhaal van Good Will Hunting schreef en ook een van de hoofdrolspelers was, schreef op zijn Twitter-account na het overlijden van Robin:

“Robin had a ton of love & did so much for so many. He made Matt & my dreams come true. What do you owe a guy who does that? Everything.”

– Ben Affleck

Zijn vriend, de inmiddels overleden acteur Christopher Reeve, met wie hij op Julliard had gezeten en later een ongeluk kreeg, beschrijft in dit artikel het volgende:

His approaching operation to reattach his skull to his spine (June 1995) was frightening to contemplate. “… I already knew that I had only a fifty-fifty chance of surviving the surgery. … Then, at an especially bleak moment, the door flew open and in hurried a squat fellow with a blue scrub hat and a yellow surgical gown and glasses, speaking in a Russian accent.” The man announced that he was a proctologist and was going to perform a rectal exam on Reeve. It was Robin Williams, reprising his character from the film Nine Months. Reeve wrote: “For the first time since the accident, I laughed. My old friend had helped me know that somehow I was going to be okay.”

– Christopher Reeve –

Hij was de lach die de duisternis verdreef. Voor anderen. Maar wat velen onder ons in een dienstbaar beroep of als liefdevolle vrienden, ouders, zonen, dochters, broers of zussen waarschijnlijk zullen herkennen:

Wanneer je geeft zonder zelf aangesloten te blijven op je eigen bron, dan voelt het alsof je leeggezogen wordt. En dat houdt een keer op.

“Wanneer je geeft zonder zelf aangesloten te blijven op je eigen bron, dan voelt het alsof je leeggezogen wordt. En dat houdt een keer op.

– Mariëlle Duijndam –

Hij leed aan depressieverschijnselen en had daardoor ook neigingen naar verslavingen. In een interview met Barbara Walters zegt hij over zijn drugsgebruik in eigen woorden:

“It was a great way of escaping. It was a great way to cut off from people, because it was the only time I could escape.”

– Robin Williams –

Je kunt niet eindeloos geven vanuit een gevoel van gebrek. Vanuit het idee dat er droefheid en lijden in de wereld is, dat er dingen fout gaan. En dat jij degene bent die moet helpen, dingen recht moet zetten, beter moet maken, vrolijker, warmer, liefdevoller, rijker, schoner, gezonder… et cetera. 

Veel oude zielen dragen de lasten van de wereld op hun eigen schouders. Ze weten dat ze in essentie licht zijn en willen licht brengen. Maar daar zit juist de valkuil. Je kunt licht niet brengen. Je kunt het alleen maar zijn. En de enige manier waarop je licht kunt blijven, is door niet te focussen op datgene wat zwaar aanvoelt wanneer je je aandacht eraan geeft.

Houdt dit in dat je dan jezelf totaal moet afwenden van alles wat je energie omlaag haalt? Nee. Absoluut niet. Maar mogelijk in het begin wel.

Het vraagt namelijk om het ontwikkelen van een nieuw perspectief waarmee je naar deze dingen, situaties en mensen kijkt. Een perspectief dat het mogelijk maakt om jezelf licht te blijven voelen, terwijl je in contact bent met hen.

Ik weet hoe moeilijk het is om mensen van wie je houdt te zien lijden. De neiging om dan te gaan helpen en ze te willen fixen is groot. Jaren geleden schreef ik een artikel over hoe je als bewuste creator om kunt gaan met depressie: die van jezelf of van een ander. De tips die ik hierin geef kun je in elke situatie toepassen waarin een ander niet in z’n kracht staat (en jij de neiging krijgt om ze beter te doen voelen).

Tegen Robin Williams wil ik alleen maar zeggen:

“Lieverd, wat ben ik blij dat je er was, hier bij ons in fysieke vorm. Het is niet jouw fout. Fouten bestaan niet en het was nooit jouw taak in de eerste plaats. Je wist nog niet hoe je goed voor jezelf kon zorgen. Maar wat heb je ons veel mooie cadeau’s gegeven! En nu nog steeds, met deze boodschap.”

Ik weet dat hij dat inmiddels zelf ook al weet, want hij is nu weer puur positieve energie en is juist degene die mij vandaag aanspoorde om dit artikel te schrijven. Ik hoor hem zeggen:

“Houd je niet in! Deel je liefde, je warmte, je kennis, je hart, je wijsheid, je creativiteit, je (te) gekke spontaniteit en humor. Zie ze in hun kracht en droomleven. DAT IS GENOEG. De rest is aan de ander. En dat aan de ander overlaten, is ook al een cadeau op zich.”

Afbeelding van Alexas_Fotos

Ontvang het laatste nieuws in je mailbox
Nieuwsbrief

Als je het online Sparkle Magazine wilt ontvangen, vul dan dit formulier in.

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *