“Mariëlle, laat jij jezelf helemaal zien?” Hoe en wanneer ik dit doe sinds mijn zelfrealisatie.

Deze vraag stelde iemand mij een tijdje geleden heel terecht. Want ik liet mezelf niet meer zien. Heel bewust. Het voelde niet goed om dit te doen. Tijdens mijn deconstructie-fase had ik ook geen idee meer wat het inhield om mezelf te laten zien. Want wie was ik dan eigenlijk? Wat viel er te laten zien? Wat was echt wanneer ik het liet zien?

Elk verhaal voelde verzonnen

Zoveel verhalen die ik zou kunnen delen voelden verzonnen. Ik was juist afscheid aan het nemen van al die verhalen. Een proces dat gepaard gaat met een stuk rouw en verwarring. Ik nam afscheid van mijn identiteit en wie ik dacht dat ik was. Jarenlang probeerde ik mijn identiteit en mijn imago te beschermen. Ik wilde op een bepaalde manier overkomen om bepaalde effecten te creëren. Het werd steeds vermoeiender om dat te doen. Het voelde alsof ik iets moest hoog houden wat langzaam aan niet meer voelde als mijn hoogste waarheid over mezelf. Succesvol. Is dat wat ik ben? Gelukkig. Is dat wat ik ben? Vrij. Is dat wat ik ben? Verdrietig. Is dat wat ik ben? Verward. Is dat wat ik ben? Ik kwam tot de conclusie dat ik dat allemaal niet was.

Ik was mijn levensverhaal niet. Ik was mijn conclusies niet. Ik was de uitkomsten van mijn analyses niet. Ik was helemaal niets van dat alles. Dus wat viel er te delen en te laten zien? Alles voelde hol en nietszeggend.

Zoveel mensen die zo druk zijn met het delen van wie ze denken te zijn en wat ze denken door te maken en wat ze denken geleerd te hebben en wat ze denken vanaf hier anders en beter te gaan doen en wat ze denken dat beter voor de wereld zou zijn. Ik moest er niets van hebben. Ik wilde alleen maar ZIJN zonder conclusies te trekken en zonder er een verhaal van te maken dat in verbinding stond met het verleden en de toekomst. Want hoe meer ik dat deed, hoe zwaarder mijn energie werd en hoe trager mijn gewenste manifestaties.

Juist in het loslaten van al die verhalen en aannames en overtuigingen ging mijn energie omhoog, voelde ik me vrij en kon ik moeiteloos alles zijn, ervaren en ontvangen wat ik maar wilde.

Wanneer we aan niets vasthouden zijn we licht en kunnen we makkelijk van de ene naar de andere versie van de realiteit verschuiven. We zetten onszelf dan niet vast in hokjes waar we vervolgens niet met goed fatsoen weer uit mogen bewegen.

Alle deuren open houden

Achteraf gezien ben ik zo blij dat ik niet direct naar buiten kwam met een nieuwsbericht rondom wat ik op dat moment dacht dat mijn waarheid en mezelf laten zien was. Zoals: “Arjen en ik zijn uit elkaar.” Want dat bleek helemaal niet hetgeen te zijn wat er aan de hand was. Wat er gebeurde was iets veel groters dan dat. Maar het proberen te definiëren zorgt ervoor dat bepaalde deuren dicht gaan die wanneer ze open zouden blijven kunnen bijdragen aan nog veel meer mogelijkheden; mooier dan dat ik kan bedenken.

Wil je wat je gelooft dat waar is?

Als mensen hebben we de neiging om een gevoel van zekerheid te halen uit het definiëren hoe iets is. We willen weten waar we aan toe zijn. Maar is dat echt wat je wilt? Wil je dat het zo is als dat je denkt dat het is? Wil je daar bevestiging over of wil je af van het gevoel dat je krijgt wanneer je niet zeker weet hoe het zit?

Wanneer het je lukt om vrede te sluiten met dat gevoel van niet-weten en het niet meer nodig hebt om het te weten om je goed te kunnen voelen, dan kan het spelen met het leven echt beginnen. Dan worden relaties en de realiteit vloeibaar. En vanuit die ruimte voelt het ineens weer goed om mezelf te delen en te laten zien.

Niets van wat ik deel is wie ik ben

Ik weet nu dat alles wat ik deel niet is wie ik ben. Het zijn verhalen die fijn voelen om te vertellen. Het zijn geen anekdotes die noodzakelijk zijn om te delen om mezelf te laten zien. Niets van wat ik deel is echt of dé waarheid. Alles is verzonnen. Zelfs dat wat je denkt dat echt en zelf doorleefd is, is verzonnen. We hebben er zelf een verhaal van gemaakt en een draai aan gegeven met onze eigen perspectieven. Perspectieven die vanuit iemand anders z’n beleving in precies dezelfde situaties weer heel anders zouden kunnen zijn.

Niets van wat ik deel is echt of dé waarheid. Alles is verzonnen. Zelfs dat wat je denkt dat echt en zelf doorleefd is, is verzonnen.

In het moment laat ik mezelf zien

Dus mijn antwoord op de vraag “Mariëlle, laat jij jezelf helemaal zien?”, is als volgt: wanneer ik in het moment ben en niets probeer te doen of te zijn of te veranderen of te laten zien, dan laat ik mezelf zien. Dan ben ik mezelf. Dan ben ik echt aanwezig en dan kun je mij en Wie Ik Werkelijk Ben echt ervaren. En meer nog dan onszelf aan elkaar te laten zien denk ik dat het erom gaat dat we elkaar echt kunnen ervaren. Dat we de verbinding tussen ons gewaar kunnen worden en daarvan kunnen genieten, onvoorwaardelijk.

Afbeelding van Talles Alves

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email
Ontvang het laatste nieuws in je mailbox
Nieuwsbrief

Als je het online Sparkle Magazine wilt ontvangen, vul dan dit formulier in.

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *