Vrede met donker en licht

“When you are connecting with Your Self, that is what is meant by being in your vortex. There are an infinite number of vortices, which are just the energy forms between any two points of consciousness. But the one that is always the most important is the one between you and You.”

— Communion of Light

Dit is waar ik steeds meer achter kom en bovenaan mijn prioriteitenlijstje heb staan. Verbondenheid met meZelf, ongeacht waar ik ook doorheen ga en met wie ik ook ben en wat ik ook doe. 

In zachtheid mezelf ontvangen en omarmen. Niet alles hoeven te begrijpen en te weten. Gewoon lief zijn. Onvoorwaardelijke goedkeuring waardoor ik steeds verder kan openen voor alle energieën. De fijne en de minder fijne. Het sprankelende en het stille. Het zichtbare en het onzichtbare. 

De hemel op aarde is niet de plek waar contrast niet meer bestaat. Het is de plek waar contrast geaccepteerd is en van gebruik wordt gemaakt. 

Steeds een stapje verder en dieper openen voor de donkerste hoekjes en stukjes van mezelf en anderen. Waardoor het licht overal binnen kan stromen en alles steeds meer ervaren kan worden als normaal en ‘no big deal’. 

Wanneer de lading er op die manier af gaat, wordt je steeds een stukje lichter en kun je in die lichtheid blijven ook al kom je donkerte tegen. Het maakt je niet meer zo bang dat je in een bepaald beschermingsmechanisme schiet als vechten, vluchten of bevriezen. Je laat het er simpelweg zijn en je laat de liefde vanuit de connectie met je Zelf er naartoe stromen.

Mijn moeder heeft ooit eens de angst naar mij geuit dat ze bang was dat ze door haar innerlijke duisternis op een gegeven moment alles en iedereen kwijt zou raken, inclusief haar kinderen. Het gevoel dat ze daarbij uitzond schokte mij diep. Ik kon me gewoon niet voorstellen hoe donker en pijnlijk het moest zijn als zij zich kon voorstellen dat we geen contact meer met haar zouden willen… Wist ze dan niet dat ik zielsveel van haar houd?! Toch gleed ze verder en verder af in de duisternis tot een plek waar ik niet langer bij haar kon zijn. Zij verlangde naar de dood om een einde te maken aan haar lijden. Ik verlangde naar het leven om een einde te maken aan mijn lijden in contact met haar.

Ik zou gaan sprankelen! Ik zou ervoor zorgen dat mij dat niet zou overkomen. Maar er was een angst ontstaan voor de momenten dat ik mijn innerlijke sprankel niet kon vinden. Ik wilde niet zo diep afglijden dat ook ik op een gegeven moment iedereen kwijt zou raken. En dus leerde ik mezelf te verzetten. Ik creëerde grenzen tot waar ik bereid was te gaan met mezelf en anderen. Maar op het moment dat ik de deur dicht deed, was ik ook de connectie met meZelf kwijt. Want Wie Ik Werkelijk Ben keek er heel anders naar. Mijn Essentie blijft in zachte onvoorwaardelijke compassie aanwezig en weet dat alles goed en waardevol is zoals het is.

En nu ik meer en meer versmelt met mijn ware Zelf, merk ik dat ik die kwaliteiten overneem. De diepgewortelde angst en uitspraken van mijn moeder hebben niet meer hetzelfde effect. De lading is eraf en de verbinding is voelbaar ongeacht waar we beide staan. Onze essentie is dezelfde. En er is niets om bang voor te zijn als we de opluchting vinden van onvoorwaardelijke compassie en goedkeuring van wat is. Dan kan het namelijk in beweging komen en veranderen. Dan is er geen verzet en oordeel meer waardoor het kan gaan stromen en transformeren. 

En er is niets om bang voor te zijn als we de opluchting vinden van onvoorwaardelijke compassie en goedkeuring van wat is.

Dat is het enige dat het leven van ons vraagt: dat we open blijven zodat de levensenergie kan blijven stromen. Soms door nauwe kiertjes en spleetjes, waar het oncomfortabel door voelt. Maar als we erbij blijven, dan komt er meer ruimte en wordt het kiertje een brede geul. En die brede geul wordt vervolgens een brede rivier. En die brede rivier wordt een zee en die zee… gaat beseffen dat er geen grenzen zijn aan de hoeveelheid levensenergie, liefde en vreugde er door een mens heen kan stromen. En dat we daarvoor zijn gekomen, om dat in een fysiek lichaam te ervaren. Maar het begint met het kleine kiertje. Wetende dat het kleine stroompje dat daar doorheen kan komen verbonden is met een oneindige zee. 

Veroordeel het discomfort niet in een poging de zee te bereiken. In de omarming van het discomfort lossen de grenzen op en kan de Stroom gaan stromen.

Veroordeel het discomfort niet in een poging de zee te bereiken. In de omarming van het discomfort lossen de grenzen op en kan de Stroom gaan stromen. Je ware Zelf kan tevoorschijn komen die vrede heeft met donker en licht. En van beide niet meer of minder onder de indruk is en beide niet meer of minder bewondert. Want ze zijn samen één. Samen maken ze de mooiste dingen mogelijk. Samen maken ze het onzichtbare zichtbaar. Als er geen donker zou zijn, zou je het licht niet kunnen zien. Denk maar aan een schilderij. Je hebt kleurverschil nodig om diepte te creëren en iets tot leven te wekken…

Dat geeft toch een ander perspectief en gevoel hè, wanneer de duisternis niet meer onderdrukt en weggestopt hoeft te worden? Het kost zoveel energie en tijd. Zoveel tijd waarin je denkt dat je er nog niet bent, dat je nog niet goed genoeg bent. En ineens: ben je er al. Mag je er zijn. Ben je welkom, met alles wat je bent. En hoef je niet meer bang te zijn dat je vanwege je duisternis verlaten gaat worden. Want nu Ben je er vanuit je Zelf voor jezelf.

En alleen dan kun je er echt voor anderen zijn. Niet omdat je nou zo nodig heilig aan iedereen wilt laten zien dat je in staat bent tot onvoorwaardelijke liefde en in contact kunt blijven met anderen ongeacht wat. Maar omdat dit is wie je bent geworden. De Stroom stroomt toch al in jou vanuit jou naar jezelf, dus die blijft gewoon stromen wat of wie je ook tegenkomt. Je bent nergens van onder de indruk alsof het het einde van de wereld is. Omdat je weet dat dat punt nooit bereikt zal worden. Je weet dat er geen einde is en dat alles transformeren kan en zal in de omarming van onvoorwaardelijke liefde. En je weet dat die Stroom ook door hen stroomt en dat ze alle tijd hebben om zichzelf ervoor open te stellen. Jij hebt in ieder geval geen haast om ze tot dat punt te brengen. Jij voelt je al goed en hebt geen last van hun lijden. Daarom heb je geduld. En door dat geduld krijgt de ander stap voor stap het gevoel dat het werkelijk ok is waar ze zijn, wat ze denken en wat ze voelen. Jij kunt ze dat niet vertellen. Zij zullen het zelf gaandeweg gaan beseffen en accepteren dat het zo is. In hun eigen tijd en tempo. En ook dat is precies goed.

Ik heb altijd het verlangen gehad om hoog te vliegen en de volle potentie van mezelf en de mens te benutten. Maar we kunnen enkel zo hoog vliegen als de donkerste delen van onszelf verlicht zijn geraakt. Wanneer de ballast en extra bagage wegvalt, gaan we vanzelf hoger en hoger vliegen.

Als je met mij mee op Sprankelavontuur wilt, hoog wilt vliegen en diep wilt aarden, het donker en het licht in jezelf wilt omarmen en vrijuit wilt stromen vanaf waar je nu bent, dan nodig ik je uit om je aan te melden: How High can you Fly?

Zelfgemaakte kaart van mijn moeder voor mij. Foto gemaakt door mij.

Foto: S. Hermann & F. Richter

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email
Share on whatsapp

Related Articles

Responses

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *