Wanneer mag je van jezelf de grootste versie van je Zelf zijn die je je kunt voorstellen?

Het leven gaat nooit perfect zijn. Of het is nu al perfect. Een van de twee. Het gaat in ieder geval over NU. Want nooit of ooit bestaat niet. Of het is perfect, of niet. Je kan maar een keuze maken. Is het NU perfect of niet? Als je het zo stelt en je baseert het op je oordelen rondom wat je nu observeert in je realiteit, dan kom je waarschijnlijk tot de conclusie dat het leven niet perfect is. En dat de kans nihil is dat het dat ooit gaat worden.

Maar is er ook een andere bewustzijnslaag van waaruit ik mezelf deze vraag kan stellen en hem kan beantwoorden? Heeft perfectie wel te maken met wat ik observeer en ervaar? Of eigenlijk totaal niet? Wat beoordelen we wanneer we streven naar perfectie en vervulling?

Wanneer is het af, wanneer is het volmaakt, wanneer is het klaar, wanneer is het genoeg?

Wanneer mogen we van onszelf de grootste versie van onszelf zijn die we ons kunnen voorstellen? Als alles in ons leven perfect is? Als iedereen zich zo gedraagt dat jij perfect overkomt? Als jij je zo gedraagt dat je perfect overkomt? En dan opnieuw: in de ogen van wie? En wie allemaal? Wat een werk…

Perfectie via die weg is niet te doen. Dat is duidelijk. Het moment dat je dan toestemming hebt om te mogen zijn wie je wilt zijn, omdat je het overduidelijk verdient hebt, komt nooit.

Dus heeft perfectie misschien wel met iets anders te maken. Iets wat al eeuwig perfect is, is het feit dat je bestaat. Dat je er bent. Daar heeft het nog nooit aan gemankeerd. In welke vorm je ook was; je was er altijd. Je bewustzijn is er nooit niet geweest. Die IS. Oneindig en eeuwig aanwezig.

Dat is een geruststelling, voor mij, voel ik. Mijn lichaam ontspant door die gedachte: iets waar ik van op aan kan. Iets waar ik op kan bouwen en altijd weer naar terug kan keren. Een zekerheid die ik niet op hoef te geven en die mij nooit teleur zal stellen. Dat is fijn. Als ik die zekerheid daaruit kan putten, dan hoef ik mijn gevoel van zekerheid nergens anders uit te halen. En dan mag iedereen zich gedragen zoals hij of zij zich in mijn leven wil gedragen. En dan mag ik dat ook. Dan is niets daarvan afhankelijk. Dat is een fijn idee zeg.

Perfectie is een verlangen vanuit een gevoel van onzekerheid. Wanneer het gevoel van zekerheid aan een consistente bron gekoppeld is, dan valt de behoefte aan perfectie weg.

Dan mag alles inconsistent zijn, omdat het dan niet langer meer rammelt bij jouw eigen fundament. Dan sta je stevig. Dan hoef je niets meer hoog te houden in je eigen ogen of die van anderen. De ogen van anderen zijn in feite ook jouw eigen ogen. Ze reflecteren terug wat jij zelf eigenlijk ook vindt. Dus als jij stopt met ergens iets van te vinden en gebeurtenissen niet langer beoordeelt, dan krijg je vergelijkbare feedback ook niet meer van buitenaf. Want zo binnen, zo buiten.

Zekerheid vanuit je Zelf. Zeker van je Zelf. Niet van je menselijke zelf die aan allemaal voorwaarden moet voldoen voordat je zeker van jezelf kunt zijn. Nee, zeker van je zelf, omdat je je herinnert Wie Je Werkelijk Bent. En je niet langer méér van jezelf hoeft te zijn dan je van nature altijd bent: AANWEZIG. Ik ben zeker van mezelf, omdat ik er ALTIJD ben. Ik blijf altijd aanwezig. Waar ik ook doorheen ga, ik blijf aanwezig. Dat is een ding dat zeker is. En iedereen die vergeten is, wie hij of zij WERKELIJK is, die herinner ik graag aan het enige zekere in het bestaan waar je ALTIJD op kunt bouwen.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

Foto credits: Àlex Rodriguez

Ontvang het laatste nieuws in je mailbox
Nieuwsbrief

Als je regelmatig een inspirerende Sparkle Mail wilt ontvangen, vul dan dit formulier in.

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.