Zelfrealisatie & Meesterschap. Naakt en transparant in je eigen kracht en glorieusheid staan als een boom.

Jarenlang ben ik vrijwel niet beschikbaar geweest om met mensen te werken. Na het eerste kwartaal van 2017 stopte ik met al mijn activiteiten. Achteraf gezien ging ik een deconstructie-fase in. Alles wat ik opgebouwd had liet ik langzaam uit mijn handen glippen. Of misschien was het meer een abrupte beweging waarbij ik alles uit mijn handen liet vallen vanwege de weerstand die ik erbij voelde. Het paste ineens niet meer. Het klopte niet meer. Ik kon mezelf er niet meer mee verbinden. Maar waar ging dit heen? Als ik alles losliet wat onnodig was, wat bleef er dan nog over? Dat was de vraag die mij jarenlang bezig heeft gehouden en de vraag waar ik nu meer dan 3 jaar later een antwoord op heb.

Wat er overblijft is een gestripte, naakte, transparante versie van mezelf. Wie Ik Werkelijk Ben is overgebleven. En het besef dat dat meer dan genoeg is om te zijn.

Er is niets meer dat ik hoef te doen. Enkel dat wat ik wil doen. Er is niets meer dat ik hoef te weten. Enkel dat wat ik weet in het moment. Er is niets meer dat ik hoef te leren. Enkel dat wat ik ontdek in het moment. Er is niets meer dat ik hoef te zeggen. Enkel dat wat er vanzelf uitrolt in het moment. Er is niets meer waar ik aan vast hoef te houden. Alles is vloeibaar geworden en ontstaat en gaat vanzelf in het moment. Er is niets meer dat ik naar me toe hoef te trekken. Alles wat ik kies te zijn komt vanzelf naar me toe.

Wie ben ik?

Dit proces bracht me oog in oog met mijn diepste angsten, schaamtes en schuldgevoelens. Angsten, schaamtes en schuldgevoelens die gepaard gaan met het incarneren als mens en erachter komen dat je erin getrapt bent en echt compleet vergeten was Wie Je Werkelijk Bent. De weg terug naar zelfrealisatie is intens.

Houd ik mezelf voor de gek? Wie ben ik om te geloven dat ik meer ben dan gewoon een mens? Wie ben ik dat ik denk dat het leven anders geleefd kan worden dan mensen nu over het algemeen gewend zijn om te doen? Wie ben ik om te geloven dat ik uit het systeem en de ratrace kan stappen? Wie ben ik om het lef te hebben om mezelf vrij te maken van alle sociale conditioneringen en onvoorwaardelijk trouw te blijven aan de stroom van levensenergie van binnenuit? Wie ben ik om te durven denken dat ik in essentie een goddelijk wezen ben? Wie ben ik om te accepteren dat ik een meester ben? Wie ben ik om te mogen stoppen met zoeken en werken aan mezelf? Wie ben ik om te zeggen dat ik er ben? Wie ben ik om mezelf toestemming te geven om te Zijn Wie Ik Werkelijk Ben? Mag dat zomaar? Kan dat zomaar? Wat zijn de consequenties?

Ik heb alles doorvoeld wat dit met zich meebracht. En ik ontdekte dat het uiteindelijk met niemand anders te maken heeft. Het gaat er enkel om dat je JA zegt tegen je Zelf. Tegen je eigen Meesterschap. Tegen je eigen Zelf-Realisatie. Tegen de belichaming van Wie Je Werkelijk Bent. Tegen de acceptatie van Wat Je Werkelijk Wilt. Als je JA zegt, dan ga je het krijgen. Plus alles wat er nog tussen zit voordat je het daadwerkelijk kunt ontvangen, belichamen en ervaren.

Clip from The 1 Field movie: click here to watch

“And I asked that tree: how come you are so powerful? You’re so tall, majestic and beautiful. Because I never doubted that I was a tree. Never doubt that you’re the master. If you say something great about yourself, you are recognizing the God within.”

– Robert Haig Coxon –

Beschikbaar zijn – vrij van alle ballast

Inmiddels ben ik weer volledig beschikbaar om met mensen te werken. Ik heb alles in het aardse geïntegreerd. Mijn ‘bureau is schoon’. Er is geen afleiding meer. Er is alleen nog maar ruimte. Heel veel ruimte in mijn leven, lichaam, geest en hart om mensen te ontvangen. Onvoorwaardelijk en vrij van aannames over hoe het is, wat er hoort, hoe het werkt, wat normaal is, wat gewenst is, wat helpend is en wat er nodig is. Jij bepaalt. Ik bevestig enkel jouw ongelimiteerde vrijheid en de oneindige overvloed waaruit je kunt kiezen.

Deze weg terug naar huis is een heldenreis. Het goddelijke en het menselijke met elkaar integreren is het mooiste wat er is. Noch het ene, noch het andere ontkennen. Ik ben gearriveerd en ik ben eeuwig onderweg. Ik ben compleet en altijd groeiend. Ik ben wijs en altijd ontdekkend. Ik ben hier en tegelijkertijd overal. Ik ben alleen en tegelijkertijd Eén met Al-Wat-Is. Ik ben de meester én het kind. Ik ben jong en oud. Ik weet niets en ik weet alles. Ik ben liefde en licht en soms ervaar ik de afwezigheid daarvan wanneer ik dit even vergeet. Ik leef in de hemel op aarde en soms lijkt het van niet, totdat ik er weer voor kies om vanuit het perspectief van mijn goddelijke essentie te kijken.

Alles is er al. We zijn er al. We zijn het al. We kunnen het al. We hebben het al. We mogen het al. We hoeven enkel JA te zeggen tegen de acceptatie daarvan.

Afbeelding van Mariëlle Duijndam

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

Ontvang het laatste nieuws in je mailbox
Nieuwsbrief

Als je het online Sparkle Magazine wilt ontvangen, vul dan dit formulier in.

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *